ورود به سایت
ثبت‌نام

نخستین خلبان نظامی زن جهان

۲۲ مارس ۲۰۰۱؛ ۱۸ سال پیش، در چنین روزی صبیحه گوکچن Sabiha Gökçen در آنکارا چشم از جهان فروبست.

پدر و مادرش رعیت‌های تنگدستی بودند.

۱۲ ساله بود که رهبر وقت ترکیه آتاتورک را دید و از او خواست که برایش امکان تحصیل دبیرستانی ایجاد کند.

آتاتورک پس از راضی کردن پدر و مادر او، صبیحه را همراه با هفت کودک به دخترخواندگی پذیرفت و با خود به آنکارا و استانبول برد.

۱۷ ساله بود که زنان به کوشش آتاتورک از حق رأی انتخاب نمایندگان مجلس برخوردار شدند و ۲۱ ساله بود که قانون نامگذاری نام خانوادگی به اجرا درآمد و آتاتورک دخترخوانده‌اش را «گوکچن» یعنی رو به آسمان نامید.

یک سال بعد که شرکت هواپیمایی ترکیه تأسیس شد با تشویق و پشتیبانی پدرخوانده‌اش نخست به آموزش پرش با چتر و سپس خلبانی که ویژه مردان بود، پرداخت.

می‌گفت:

«از آنجا که کوتاه‌قد بودم، باید پدال‌ها را مخصوص من تنظیم میکردند. این باعث شد که آن هواپیما مختص من باشد و در نتیجه آموزش من در کمترین زمان انجام شود.»

۲۴ ساله بود که پس از آموزش پروازهای نظامی به عنوان نخستین خلبان نظامی زن در سراسر جهان به پرواز درآمد و در سرکوب ویرانگر و خونبار خیزش هم‌میهنان خودگردانخواه کُرد خود در شرق آناتولی شرکت کرد که به مرگ ۷۰۰۰ انسان انجامید.

بعدها در خاطراتش نوشت:

«من درباره مقصود و منظور عملیات درسیم چیزی نمیگویم. من همراه با دوستانم تلاش کردم وظیفه میهنی‌ام را انجام دهم و در عین حال مردم عادی را نشانه نگیرم.»

پس از عملیات سرکوبگرانه شرق آناتولی از ارتش کنار رفت و تا سن بازنشستگی به عنوان خلبان‌آموز غیر نظامی خدمت کرد.

دومین فرودگاه بزرگ ترکیه در استامبول به یاد او نامگذاری شده است.

هرچند تاریخ‌نگاران به نزدیکی او به آتاتورک و نظامیگری‌اش پیوسته خرده گرفته‌اند، اما همزمان او را نماد نوگرایی در ترکیه میدانند.

صبیحه گوکچن در ۸۸ سالگی در آنکارا درگذشت.

ارسال نظر